Ол кезде мен жеті жаста едім. Мектептің артындағы мұз басқан ойын алаңында қар атысып ойнап жүргенімде, анам жетінші қабаттағы пәтеріміздің терезесінен басын шығарып, маған қатты қол бұлғады. Мен үйге қарай жүгірдім.

«Әкең жазатайым оқиғаға ұшырады», — деді ол маған. «Мен ауруханаға баруым керек».

Әкем Фред Шульц бір айдан астам уақыт бойы аяғын жоғары көтеріп, үйде отыруға мәжбүр болды. Мен бұрын-соңды гипсті көрмегендіктен, басында бұл маған қызық көрінді. Бірақ бұл қызық тез басылды. Оның әлеуметтік жағдайындағы көптеген адамдар сияқты, әкем жұмыс істемесе, жалақы алмайтын.

Оның соңғы жұмысы жаялықтарды жинап, жеткізетін жүк көлігінің жүргізушісі болатын. Айлар бойы ол жағымсыз иіс пен ластыққа шағымданып, мұны әлемдегі ең нашар жұмыс деп айтып келген еді. Бірақ енді одан айырылып қалғанда, оны қайтадан қалағандай болды. Анамның аяғы ауыр, жетінші айда болатын, сондықтан ол жұмыс істей алмайтын. Біздің отбасымызда табыс та, медициналық сақтандыру да, жұмыс өтемақысы да, арқа сүйейтін ештеңе де болмады.

Кешкі ас үстінде ата-анам қанша ақша және кімнен қарыз алатынын талқылап жатқанда, қарындасым екеуміз үнсіз тамақ ішетінбіз. Кейде кешке телефон шырылдағанда, анам менің тұтқаны көтеруімді талап ететін. Егер ол қарыз жинаушы болса, ата-анам үйде жоқ деп айтуды тапсыратын.

Жылдар өтсе де, әкемнің — отбасылық диванда аяғы гипстеліп, жұмыс істей алмай, ақша таба алмай, өмірден қажып отырған бейнесі әлі де жадымда. Қазір өткенге қарап, әкеме үлкен құрметпен қараймын. Ол орта мектепті де бітірмеген, бірақ еңбекқор, адал адам еді. Отбасын асырау үшін кейде екі-үш жұмыста істеуге мәжбүр болатын. Ол үш баласын қатты жақсы көрді, демалыс күндері бізбен доп ойнайтын. Ол «Янкиз» командасын жақсы көретін.

Бірақ ол сағы сынған адам еді. Жүк көлігі жүргізушісі, зауыт жұмысшысы, такси жүргізушісі сияқты бірқатар қара жұмыстарда ол ешқашан жылына 20 000 доллар табыс таппаған және жеке үй алуға жағдайы жетпеген. Мен балалық шағымды Бруклиндегі Канарсиде, мемлекет тарапынан қаржыландырылатын әлеуметтік үйлерде (Projects) өткіздім. Жасөспірім шағымда мұндай жерде тұрудың қаншалықты ауыр екенін түсіндім.

Есейе келе әкеммен жиі келіспей қалатынмын. Оның жетістікке жете алмағанына, жауапкершілігінің жоқтығына іштей ренжитінмін. Егер ол тырысқанда, бұдан да көп нәрсеге қол жеткізе алар еді деп ойлайтынмын.

Ол қайтыс болғаннан кейін, мен оған әділетсіз баға бергенімді түсіндім. Ол жүйеге бейімделуге тырысты, бірақ жүйе оны басып тастады. Өзіне деген сенімі төмен болғандықтан, ол ешқашан тығырықтан шығып, өмірін жақсарта алмады.

Оның 1988 жылдың қаңтарында өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болған күні менің өмірімдегі ең қайғылы күн болды. Оның ешқандай жинағы, зейнетақысы болмады. Ең бастысы, ол өзі үшін мағыналы жұмыстан ешқашан қанағат пен абырой таппады.

Бала кезімде бір күні компанияны басқарамын деп ешқашан ойламағанмын. Бірақ егер мен бірдеңені өзгерте алатын жағдайға жетсем, адамдарды тағдыр тәлкегіне қалдырмайтынымды іштей білетінмін.

Ата-анам мені Starbucks-қа не қызықтырғанын түсіне алмады. Мен 1982 жылы жақсы төленетін, беделді жұмысымды тастап, сол кездегі бар-жоғы бес дүкені бар Сиэтлдегі шағын бөлшек сауда компаниясына қосылдым. Мен Starbucks-ты қазіргі қалпында емес, болашақта қандай бола алатынын көрдім. Ол өзінің құштарлығы мен шынайылығымен мені бірден баурап алды. Егер ол бүкіл елге таралып, италиялық эспрессо жасау өнерін дәріптеп, жаңадан қуырылған кофе дәндерін ұсына алса, мен бірте-бірте бұл ескі тауарды жаңартып, миллиондаған адамдарды мені қызықтырғандай баурап алуға болатынын түсіндім.