Буковски жазушы болғысы келді. Бірақ ондаған жылдар бойы оның еңбектері ол жіберген дерлік әрбір журнал, газет, басылым, агент және баспагер тарапынан қабылданбады. Олар оның шығармалары сұмдық екенін айтты. Дөрекі. Жиіркенішті. Азғын. Және бас тарту қағаздары үйілген сайын, сәтсіздіктерінің салмағы оны өмірінің соңына дейін созылатын маскүнемдік депрессияға терең батыра түсті.

Буковски пошта бөлімшесінде хат сұрыптаушы болып жұмыс істеді. Ол тиын-тебен алатын және оның көп бөлігін ішімдікке жұмсайтын. Қалғанын ипподромда ұтылып жіберетін. Түнде ол жалғыз ішіп, кейде өзінің ескі жазу машинкасында өлеңдер шығаратын. Көбінесе ол алдыңғы түні талып қалып, еденде оянатын.

Осылайша отыз жыл өтті, оның көп бөлігі ішімдік, есірткі, құмар ойындар мен жезөкшелердің мағынасыз бұлдырына айналды. Содан кейін, Буковски елу жасқа толғанда, өмір бойғы сәтсіздік пен өзін-өзі жек көруден кейін, шағын тәуелсіз баспаның редакторы оған оғаш қызығушылық танытты. Редактор Буковскиге көп ақша немесе үлкен сатылым уәде ете алмады. Бірақ ол маскүнем жолсызға (loser) деген біртүрлі сүйіспеншілік танытып, оған мүмкіндік беруді ұйғарды. Бұл Буковскидің алған алғашқы нақты мүмкіндігі еді және ол мұның жалғыз мүмкіндік екенін түсінді. Буковски редакторға былай деп жауап жазды: «Менде екі таңдаудың бірі бар — поштада қалып, жынды болу... немесе осында қалып, жазушы болып ойнап, аштықтан өлу. Мен аштықтан өлуді таңдадым».

Келісімшартқа қол қойғаннан кейін, Буковски өзінің алғашқы романын үш апта ішінде жазып шықты. Ол жай ғана «Пошта бөлімшесі» (Post Office) деп аталды. Ол оны: «Ешкімге арналмайды», — деп бағыштады.

Буковски романист және ақын ретінде танылды. Ол алты роман мен жүздеген өлеңдерін жарыққа шығарып, кітаптарының екі миллионнан астам данасын сатты. Оның танымалдылығы барлығының, әсіресе өзінің күткенінен асып түсті.

Буковскидікіндей оқиғалар біздің мәдени нарративіміздің негізі болып табылады. Буковскидің өмірі «Америкалық арманды» бейнелейді: адам өзі қалаған нәрсе үшін күреседі, ешқашан берілмейді және ақырында өзінің ең асқақ армандарына қол жеткізеді. Бұл дерлік фильмге сұранып тұрған сюжет. Бәріміз Буковски сияқты оқиғаларға қарап: «Көрдің бе? Ол ешқашан берілген жоқ. Ол тырысуын тоқтатпады. Ол әрқашан өзіне сенді. Ол барлық қиындықтарға қарамастан төтеп беріп, өзін танытты!» — дейміз.

Көрдіңіз бе, кітап сатылымдары мен даңққа қарамастан, Буковски жолы болмаған адам (loser) еді. Ол мұны білетін. Және оның табысы жеңімпаз болуға деген ұмтылыстан емес, оның жолы болмаған адам екенін білуінен, оны қабылдауынан және бұл туралы ашық жазуынан туындады. Ол ешқашан өзі кім болса, содан басқа біреу болуға тырысқан емес. Буковски шығармаларының данышпандығы — сенгісіз қиындықтарды жеңуінде немесе өзін әдебиеттің жарық жұлдызына айналдыруында емес. Керісінше. Бұл оның өзіне, әсіресе өзінің ең жаман жақтарына толықтай, тайсалмай адал бола білуінде және өз сәтсіздіктерін ешбір күмәнсіз бөлісе алуында еді.

Буковски табысының нақты тарихы осында: оның сәтсіз адам ретіндегі өзімен-өзі жайлылықта болуы. Буковски табысқа пысқырып та қараған жоқ. Тіпті атағы шыққаннан кейін де, ол поэзиялық кештерге мас күйінде келіп, көрермендерді балағаттайтын. Ол әлі де жұрт алдында өзін лайықсыз ұстап, кездескен әйелдің бәрімен төсекке жатуға тырысатын. Даңқ пен табыс оны жақсы адам еткен жоқ. Сондай-ақ ол жақсы адам болу арқылы даңқты әрі табысты болған жоқ.

Өзін-өзі жетілдіру мен табыс көбінесе бірге жүреді. Бірақ бұл олардың бір нәрсе екенін білдірмейді.

Бүгінгі мәдениетіміз шындыққа жанаспайтын позитивті үміттерге шектен тыс назар аударады: Бақыттырақ бол. Сау бол. Ең мықты бол, өзгелерден артық бол. Ақылдырақ, жылдамырақ, байырақ, сексуалдырақ, танымал бол, өнімдірек бол, бәрі қызығатын және сүйсінетін адам бол. Мінсіз әрі ғажайып бол, таңғы асқа дейін он екі караттық алтын түйіршіктерін шығар, селфиге дайын жарыңды және екі жарым балаңды сүйіп қоштас. Содан кейін тікұшағыңмен керемет жұмысыңа ұш, онда күндеріңді бір күні планетаны құтқаратын өте маңызды істерге жұмса.

Бірақ тоқтап, шындап ойлансаңыз, дәстүрлі өмірлік кеңестер — біз үнемі еститін барлық позитивті және бақытты өзін-өзі дамыту дүниелері — іс жүзінде сізде жоқ нәрсеге назар аудартады. Олар сіздің жеке кемшіліктеріңіз бен сәтсіздіктеріңіз деп санайтын нәрселерге лазер сияқты бағытталады да, соларды айқындап көрсетеді. Сіз ақша табудың ең жақсы жолдарын үйренесіз, себебі сізде ақша жеткіліксіз екенін сезінесіз. Сіз айна алдында тұрып, өзіңізді сұлумын деп қайталайсыз, себебі өзіңізді сұлу емеспін деп сезінесіз. Сіз танысу және қарым-қатынас туралы кеңестерге жүгінесіз, себебі сізді ешкім сүймейтіндей сезінесіз. Сіз табысты болу туралы ақымақ визуализация жаттығуларын жасайсыз, себебі өзіңізді жеткілікті деңгейде табысты емеспін деп сезінесіз.

Таңқаларлығы, позитивке — жақсырақ, жоғарырақ нәрсеге — бұлайша қадалу тек бізге кім емес екенімізді, бізде не жетіспейтінін, кім болуымыз керек еді, бірақ бола алмағанымызды қайта-қайта еске салуға қызмет етеді. Ақыр соңында, шын мәнінде бақытты адам айна алдында тұрып, бақытты екенін айтудың қажеттілігін сезінбейді. Ол жай ғана бақытты.

Техаста: «Ең кішкентай ит ең қатты үреді», — деген сөз бар. Өзіне сенімді адам өзінің сенімді екенін дәлелдеудің қажеттілігін сезбейді. Бай әйел ешкімді өзінің бай екеніне сендіруге тырыспайды. Сіз не сондайсыз, не сондай емессіз. Ал егер сіз үнемі бір нәрсені армандап жүрсеңіз, онда сіз санадан тыс бір шындықты қайта-қайта нығайта бересіз: сіз ондай емессіз.

Әрбір адам және теледидардағы жарнама сізді жақсы өмірдің кілті — жақсырақ жұмыс, немесе мықтырақ көлік, немесе әдемірек қыз, немесе балаларға арналған үрлемелі бассейні бар джакузи екеніне сендіргісі келеді. Әлем сізге жақсы өмірге апаратын жол — бұл көбірек, көбірек және көбірек: көбірек сатып алу, көбірек иелену, көбірек жасау, көбірек жыныстық қатынасқа түсу, көбірек болу деп үнемі айтып отырады. Сізге үнемі барлық нәрсеге, әрқашан мән беру керек (give a fuck) деген хабарламалар жаудырылады. Жаңа теледидарға мән бер. Әріптестеріңнен де жақсырақ демалуға мән бер. Жаңа көгал әшекейін сатып алуға мән бер. Селфи таяқшасының дұрыс түрін алуға мән бер.